Brooddozen maken en andere dozen monteren
1 september.
Voor veel ouders betekent dat: wekker zetten, brooddozen vullen, boekentassen controleren en vooral proberen om iedereen op tijd op de juiste school te krijgen.
Bij mij zijn dat ondertussen vier verschillende scholen. Vier. 😅
De twee middelste waren alweer richting trein vertrokken en voor mijn jongste was het een iets grotere dag: eerste middelbaar. En voor één keer zelfs een school lekker dichtbij. ❤️
Dus samen met de fiets naar zijn nieuwe school.
Mijn hemel. Eerste middelbaar alweer.
Hoe dichter we bij de school kwamen, hoe meer ik zijn houding zag veranderen. Ik kon hem bijna horen denken: oké mama, vanaf hier moet ik even stoer doen.
Een beetje onwennig natuurlijk, want alles is nieuw. Nieuwe school, nieuwe gezichten, nieuwe regels. En ik? Ik ging met een klein hartje toch nog maar even mee naar binnen.
Bij de fietsenstalling keek ik rond.
“Oh… ben ik de enige mama hier?” 🤣
Dat begon al goed.
Ik zag een andere jongen alleen staan en zei tegen mijn zoon: “Kom, stel je even voor en ga erbij staan. Voor hem is het ook allemaal nieuw.”
Geregeld.
Ik kon vertrekken zonder hem — zoals de jeugd dat tegenwoordig zo mooi verwoordt — verdere schade toe te brengen.
Alleen…
Ik vertrok natuurlijk niet. 😅
Ik bleef stiekem op afstand staan tot de bel ging. Nog snel een foto. Af en toe ving ik zijn blik en gooide ik van ver nog een handkus zijn richting uit.
Sorry jongen. Sommige dingen horen nu eenmaal bij het pakket mama.
Eenmaal thuis keek Mylo, de hond, mij aan.
“Ja jongen. Wij gaan een beetje genieten van de stilte overdag nu.” 😜
Brooddozen aan de kant, koffie erbij en achter de computer.
Brooddozen maken en daarna andere dozen op beeld monteren.
Tja. Ieder zijn job. 😎😉
En daarmee was ook mijn eigen nieuwe “schooljaar” officieel begonnen.
Want sinds 1 september is het hier alweer een behoorlijk kleurrijke verzameling geworden.
Zo was er een fanfuck waarbij ík in mijn roze setje stond. Veel gefrummel, niet alles perfect en juist daarom zo leuk. Dat pure amateurisme vind ik heerlijk. Geen ingestudeerd gedoe, maar gewoon het moment zoals het echt gebeurt.
Er was ook een BDSM-sessie waarbij iemand voor het eerst heel diep in subspace terechtkwam. Eerst even schrikken, want als je dat nog nooit hebt meegemaakt, is het best intens om te zien. Maar tegelijkertijd vond ik het ontzettend mooi: die volledige overgave en vooral het enorme vertrouwen dat daarvoor nodig is.
En dan was er de fotoshoot met Chiara voor een liefhebber en zijn geliefde auto. Wat begon met mooie foto’s bij zijn grote trots, eindigde met Chiara en mij in een vuil zwembad.
Hoe we daar precies zijn beland?
Sommige dingen moet je misschien gewoon niet proberen uit te leggen. 😂
Katie Moon kwam langs — onze cowgirl 🤠 — en bij Spicy Mina en Stoutert zorgde een gemiste bus dan weer voor zo’n typisch moment dat je onmogelijk kunt plannen.
Bus gemist.
En dan rijdt er toevallig nét een spicy voorbijrijder langs. 🌶️
Soms schrijft het scenario zichzelf.
En ook Lisa verscheen weer voor de camera. Alleen hoefde ze het deze keer niet bij één collega te houden. Ze werd tijdens de opname netjes gedeeld door de collega’s. 😇
Kijk, samenwerken binnen de sector kan op veel manieren.
Wij nemen collegialiteit gewoon nogal letterlijk. 😂
Maar september werd vooral de maand van de debutanten.
Kelly en Kristof maakten als koppel hun debuut. Miss T kwam voor het eerst opnemen en bleek meteen over verborgen fonteintalenten te beschikken.
Stephanie, een prachtige volslanke dame, verwoordde dan weer heel mooi waarom zij dit doet: “Van seks word ik gelukkig. Even weg van de realiteit.”
En dan was er Allison.
Een échte girl next door. Zo iemand waarvan je op straat waarschijnlijk nooit zou vermoeden dat ze even later voor het eerst voor onze camera zou staan. En net dát vind ik zo leuk aan debutanten. Die eerste zenuwen, het zoeken, het lachen en gaandeweg merken dat die camera eigenlijk helemaal niet zo eng is.
Ook Medusa maakte haar debuut en ontdekte hoe intens haar lichaam kan reageren voor een camera.
Daarnaast kwamen Vitoria, Fuckbunny en WestSideblondiie langs. En met namen als Fuckbunny begint mijn agenda soms sowieso meer op een bijzonder woordenboek te lijken dan op een professionele productieplanning. 😅
En tussen al die opnames door was er gelukkig ook nog tijd voor een feestje. 🥂
De bosslady van Hott mocht namelijk tram 4 opstappen. 😜🎂
Dat konden we natuurlijk niet zomaar laten passeren. Dus camera’s en productieschema’s even aan de kant en samen met het Hott-Ero-team haar verjaardag vieren.
Even eten, drinken, lachen en vooral genieten. Want als je zoveel uren samen werkt en zoveel bizarre, grappige en soms compleet onverwachte situaties samen beleeft, wordt zo’n team toch meer dan alleen de mensen met wie je werkt.
En ach… tram 4.
Ik kan uit ervaring zeggen: hij rijdt eigenlijk best comfortabel. 😂🥂
Daarna gewoon weer verder, want september wacht op niemand.
We begonnen ook aan een nieuw seizoen van Stripjart: Pocket or Strip, waarbij de winnaar bepaalt hoe spicy het vervolg wordt.
En alsof ik nog niet genoeg had om mee te prutsen, kwam er ook een nieuwe camera.
Fantastisch ding.
Alleen moet je hem natuurlijk eerst leren kennen.
Dus zat ik tussen al die opnames door te sukkelen met de lichtbalans. Veel geduld, veel proberen en bij de eerste beelden af en toe denken: hmmm… dit had beter gekund. 🤓
Een klein beetje spijt bij die eerste opnames? Ja.
Maar ergens hou ik ook net van die imperfectie.
Niet alles hoeft perfect te zijn.
Niet bij een eerste schooldag. Niet bij een eerste opname. Niet bij een fanfuck. Niet bij een nieuwe camera. En eigenlijk ook niet in het leven.
Soms is het net dat beetje onwennigheid, dat gefrummel en dat onverwachte waardoor iets echt wordt.
Mijn jongste die bij de schoolpoort plots een stoere puber probeert te zijn, terwijl mama twintig meter verder nog stiekem staat te kijken.
Allison die voor het eerst voor een camera staat.
Een fanfuck waarbij niet alles loopt zoals in een perfect uitgeschreven scenario.
Een gemiste bus die plots een heel andere wending aan de dag geeft.
Lisa die ontdekt dat delen met collega’s binnen onze sector toch een heel eigen betekenis heeft. 😇
Of ikzelf die na al die jaren nog altijd aan knopjes zit te draaien en denkt: waarom ziet mijn wit er in godsnaam blauw uit?
We zijn uiteindelijk allemaal maar wat aan het proberen.
De ene begint aan het eerste middelbaar.
De andere aan haar eerste opname.
Iemand anders stapt tram 4 op.
En ik?
Ik maak ’s morgens brooddozen en monteer ’s middags andere dozen.
Het nieuwe schooljaar is begonnen. 😎
