Maselis

HVO logo

 

Zolang de mens bestaat, heerst er ergens op de wereld een ruzie of een oorlog tussen de volkeren. Steeds wordt er achteraf gezegd dat men geleerd is en dat er nooit meer oorlog mag zijn. Maar de geschiedenis heeft geleerd dat de mens, met al zijn kennis, nog steeds niet geleerd is.


Is er op de tv één nieuwsuitzending waar er geen oorlogsgeweld in voorkomt? Ziet men niet dagelijks de beelden van geweld, verdrukking, kansloze slachtoffers zowel vrouwen, kinderen als mannen. Is het normaal dat kinderen op straat meevechten gewapend met allerhande wapens soms groter dan zijzelf?
Eén ding is zeker, velen sterven een gewelddadige dood voor hun ideaal, of het nu godsdienst is of verkrijgen van hun vrijheid.


Zo zijn reeds velen voorgegaan in de beide wereldoorlogen. Ook ons land en onze stad kregen hun deel.
Nu staat de "Grootte Oorlog" zeker weer in de kijker, op 4 augustus 1914 trok Duitsland ons land binnen om daarna heel West Europa 4 jaar te vernielen ne bezetten.


Roeselare kende bij de inval de zwartste bladzijde ooit uit hun oorlogsverleden. Hier stierven op onmenselijke manier 39 burgerlijke slachtoffers waaronder een groot aantal kinderen. Het was zo vreselijk en afschuwelijk en het was op maandag 19 oktober dat deze getekend werd als "Schuwe Maandag". Niet alleen Roeselare kende zijn schuwe dag maar bijna overal in Vlaanderen werden deze afschuwelijkheden herhaald.


Zo hebben Generaals van beide kampen duizenden soldaten ingezet om tot slot van de slag weer in dezelfde loopgraaf te zitten waar men vertrokken was, alleen, deze afstand van heen en terug was bezaaid met kraters en duizenden mannen gediend als kanonnenvlees. Iedere dag werd dit herhaald en iedere dag lagen weer al of niet herkenbare zwaar gekwetste of dode en verminkte lichamen .Alsof kanongeschut, mortiergranaten nog niet voldoende waren gebruikten ze nog eens het gevaarlijkste en nog bestaande wapen ook, met name de gasaanvallen. Mannen hieraan blootgesteld waren verminkt, zaten vol blaren, lichaamsfuncties zoals longen en hart vielen stil zodat een vreselijke doodstrijd vooraf ging.


Zeer veel mannen, soldaten uit alle werelddelen, hebben op zeer jonge leeftijd gestreden en zijn er gesneuveld voor onze vrijheid. Voor de vrede die wij nu kennen.
Stille getuigen zijn de vele kruisjes die men vindt op de militaire en burgerbegraafplaatsen.
Maar er zijn geen levende getuigen meer, hier en daar een boekverhaal of een documentaire die het allemaal van dichtbij hebben gefilmd.


Het is nu 100 jaar geleden van WO I , straks binnen een 26 tal jaar zal de tweede WO ook zijn strijd vereeuwigd zien.

 

Het is toch zo lang geleden en wij hebben hier geen oorlog meer! Neen, maar die mensen , hun leven gegen hebbend,deze mogen wij niet vergeten en niet vergeten kun je doen door te herdenken wat er is gebeurd. Wij hebben zoveel monumenten die ons een verhaal kunnen vertellen uit de oorlog. Monumenten die ons eraan herinneren hoeveel doden er gevallen zijn, welke helden zij waren op dit veld van eer.


Om dit niet te vergeten zijn er herdenkingen aan elk monument of erebegraafplaats
Oud-strijders gedenken hun gesneuvelde makkers of medestrijders niet meer. Ze zijn zelf te oud of zijn herenigd in het rijk der doden.


Straks staat er niemand meer om een gebed te zeggen of een bloem neer te leggen uit dank voor onze vrede.
Het wordt hoogtijd dat de jongere generatie de fakkel overneemt. Iedereen die zich dan ook geroepen voelt is dan ook van harte welkom in een comité die hulde brengt aan deze oorlogsslachtoffers.

 

Rony Bekaert