Naar aanleiding van Open Monumentendag kon men een geleid bezoek brengen aan de begraafplaats van Wervik en Geluwe.

De eerste “moderne” begraafplaats van Wervik na het verdwijnen van het klassieke “kerkhof” was gevestigd aan de Koestraat, maar die was al vlug te klein wegens de toestroom van grensarbeiders die in Frankrijk werkten maar in België woonden en stierven. Zodoende werd verhuisd naar de huidige locatie, die op 31 december 1905 plechtig geopend werd. De rijke burgers die op de vorige begraafplaats hadden gelegen werden overgebracht, hun graven
sieren nog steeds de brede ingangslaan die voert naar een calvarieberg. Namen wier bekendheid de Wervikse grenzen overschreden hebben zijn eerder zeldzaam. Maar we kennen natuurlijk wel de naam van de grootste familie : de Van Elslandes (en al haar vertakkingen) die je hier zowat overal aantreft, want die heeft politici van de hoogste rang voortgebracht. Van deze familie werd verteld dat zij van Wervik naar Ieper konden wandelen zonder van eigen grond te moeten afstappen … Grote meneren dus, en zo waren er hier nog, en ze waren goed voor hun werkvolk en bediendes, want die kwamen dikwijls ook in het meesterlijke familiegraf terecht. Maar er zijn ook heel wat nonnenperken en er ligt ook een Vandermersch, als die naam u nog iets zegt uit de pre-Belgische Vaderlandse geschiedenis.

Op de gemeentelijke begraafplaats van Wervik rust ook nog de enige Duitse militair, Wolfgang Kühne, uit de Eerste Wereldoorlog. In 1952 besloten de regering van België en de Bondsrepubliek Duitsland om de Duitse begraafplaatsen samen te brengen tot 4 grote Duitse begraafplaatsen in West-Vlaanderen. Bijgevolg werd de begraafplaats in Wervik in november 1955 ontruimd. Twee Duitse doden, die tussen de burgers begraven waren, werden vergeten. Eén werd later verwijderd, maar het graf van luitenant Wolfgang Kühne is er gebleven.